بالهایت رابه امانت نگه می دارم اما بترس که زمین اسیرت نکند زیرا که خاک زمینم دامنگیر است.
فرشته گفت باز میگردم.حتما باز می گردم.
این قولی ست که فرشته به خدا می دهد...

فرشته به زمین آمد و از دیدن آن همه فرشته ی بی بال تعجب کرد.
او هر که را می دید به یاد می آورد.زیرا او را قبلا در بهشت دیده بود.
اما نمی فهمید چرا این فرشته هابرای پس گرفتن بال هایشان به بهشت بر نمی گردند.
روزها گذشت و با گذشت هر روز فرشته چیزی را از یاد برد.
و روزی رسید که فرشته دیگر چیزی از آن گذشته ی دور و زیبا به یاد نمی آورد.
نه بالش را و نه قولش را...

فرشته فراموش کرد.فرشته در زمین ماند.

فرشته هرگز به بهشت بر نگشت...

فرشته تصمیمش را گرفته بود.

-----------------------------------------------------------------------------

اوهروزصبح قبل ازطلوع خورشید ازخواب بر می خواست وتاشب به کارهای سخت روزانه مشغول می شد.

هم زمان باطلوع خورشیدازنرده هابالامی رفت تااندکی استراحت کند.

دردوردست هاخانه ای باپنجره های طلایی همواره نظرش را جلب می کردوباخودفکرمی کرد:

چقدرزندگی دران خانه باوسایل شیک ومدرنی که بایدداشته باشد لذت بخش وعالی خواهدبود.

باخود می گفت:"اگر آنهاقادرندپنجره های خانه ی خودرا ازطلابسازندپس سایراسباب خانه حتمابسیارعالی خواهدبود.

بالآخره یک روزبه آنجامیروم وازنزدیک انرامی بینم."

یک روزپدربه پسرش گفت:به جای اوکارهارا انجام می دهدواومی توانددرخانه بماند.

پسرهم که فرصت رامناسب دیدغذایی برداشت وبه طرف آن خانه وپنجره های طلایی رهسپارشد.

راه بسیار طولانی تراز آن بودکه تصورش راکرده بود.

بعدازظهربودکه به آنجارسیدوبانزدیک شدن به آن خانه متوجه شدکه ازپنجره های طلایی هیچ خبری نیست

ودرعوض خانه ای بسیاررنگ ورو رفته وبانرده های شکسته دید.به سمت درقدیمی رفت وآن رابه صدادرآورد.

پسربچه ای مانند خودش درراگشود.سوال کردکه آیاآن خانه ی پنجره طلایی رادیده است یاخیر؟

پسرک پاسخ مثبت دادواورابه سمت ایوان برد.درحالی که آنجه می نشستند نگاهی به عقب انداخت

 ودرانتهای همان مسیری که طی کرده بودوهمان زمان باغروب آفتاب،

خانه ی خودشان رادید که باپنجره های طلایی میدرخشید.

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

دوستای عزیزم یه هفته نیستم برگشتم جواب کامنتارو میدم.