بلافاصله بعد از اينکه زن پيتر از زير دوش حمام بيرون اومد پيتر وارد حمام شد

همون موقع زنگ در خونه به صدا در اومد

زن پيتر يه حوله دور خودش پيچيد و رفت تا در رو باز کنه…

همسايه شون -رابرت- پشت در ايستاده بود

تا رابرت زن پيتر رو ديد گفت:همين الان ۱۰۰۰ دلار بهت ميدم اگه اون حوله رو بندازی زمين!

بعد از چند لحظه ، زن پيتر حوله رو ميندازه و رابرت چند ثانيه تماشا می کنه و

۱۰۰۰ دلار به زن پيتر ميده و ميره…!

زن دوباره حوله رو دور خودش پيچيد و برگشت.

پيتر پرسيد: کی بود زنگ زد؟ زن جواب داد: رابرت همسايه مون بود…

پيتر گفت: خوبه… چيزی در مورد ۱۰۰۰ دلاری که به من بدهکار بود گفت؟!!

بازمانندهميشه سفارش يك فنجان قهوه داد.

دقيقا سی پنج سال بودكه هرروزبه فرودگاه می آمدوتالختی ازشب درتريای فرودگاه می نشست.

سفارش يك قهوه بدون شيروشكرمیدادومنتظر می نشست.ديگرتمامی كاركنان فرودگاه اورامی شناختند.

همه چيز برمی گشت به سی و پنج سال پيش.درسفری كه به هندوستان رفته بود،يك مرتاض دركلكته به اوگفته بود

كه نيمه گمشده اش رادرفرودگاهی پيدا می كندواواين سالهاراتمامادرتريای فرودگاه گذرانده بود.

 روزهايی مي شدكه بيش ازدوازده فنجان قهوه خورده بودولی تابه امروزكه خبری ازگمشده اش نبود.

موهای كنارشقيقه اش يكدست سفيدشده بودندوتمامی دندانهايش ازداخل بعلت مصرف بالای قهوه پوك شده بود.

ازفيزيكش فقط يك تركه باقی مانده بودولی بازادامه می داد.می دانست كه مرتاض هندی اشتباه نكرده است.

اودراين مدت،تمامی ساعات پروازی رابه خاطرسپرده بودومطمينااگراطلاعات پروازدريك روزمريض می شدونمی آمد،

حتمااومی توانست جای اورابگيرد.برپايه تجربه می دانست كه پروازتورنتو،تايكربع ديگربه زمين می نشيند.

قهوه اش راهورتی كشيدوجمعيت راشكافت ودراولين رديف ايستاد.مسافران يك به يك وارد گيت مخصوص می شدند

واوتك تك آنان رانظاره می كرد. نيم ساعت كه گذشت،دوباره به تريابرگشت.گمشده اش دراين پروازهم نبود.

صورتش هيچ حس خاصی نداشت،یعنی اين همه سال برايش حسی باقی نگذاشته بود.اكنون مردی پنجاه وشش ساله شده بود.

خدمه پروازكه آخرين نفرات خارج شونده بودند،برايش دستی تكان دادندوازدرخروجی فرودگاه خارج شدند.

اخبارروزنامه ای راكه درجلويش بودخواندومنتظرپروازبعدی كه ازاستكلهم،يكساعت و نيم ديگربرزمين می نشست شد.

يك ربعی كه گذشت،چندمهماندارنزديكش شدندوحالش راپرسيدند.

درته دلش دوست داشت كه بايكی ازاين مهمانداران ازدواج كندولی دايماحرف مرتاض درگوشش زنگ می زد

واومی خواست كه طبق سرنوشت اش عمل كند.بعدازساعتی كه پروازاستكهلم هم برزمين نشست،گمشده اش رانيافت.

او می دانست كه امشب پروازی دراين فرودگاه نمی شيند

پس به خانه اش رفت تابرای فرداصبح ساعت چهاروبيست وهفت دقيقه برای پروازآمستردام،خواب نماند.

سال هابعد،وقتی جنازه اش راازفرودگاه به بيرون می بردند،تمامی مهمانداران برايش گريه كردند

واوهيچگاه نفهميدكه

حداقل نيمی ازمسافرانی كه ازاين فرودگاه خارج شده بودند،فقط منتظراشاره ای ازطرف اوبودند،تاعمری عاشقانه بااوزندگی كنند. 

پشتش سنگین بود و جاده های دنیا طولانی،

می دانست که همیشه جز اندکی از بسیار را نخواهد رفت

آهسته آهسته می خزید. دشوار و کند... و دورها همیشه دور بود.
سنگ پشت،تقدیرش رادوست نمی داشت وآن راچون اجباری بردوش می کشید.

پرنده ای در آسمان پر زد،سبک؛

و سنگ پشت روبه خداکردوگفت:این عدل نیست،این عدل نیست. 
کاش پشتم رااین همه سنگین نمی کردی،من هیچگاه نمی رسم،هیچگاه...

وبه نیت ناامیدی درلاک سنگی خودخزید.
خداسنگ پشت راازروی زمین بلند کرد.زمین رانشانش داد.کره ای کوچک بود. و گفت :

نگاه کن،ابتدا وانتها ندارد.هیچ کس نمی رسد.چون رسیدنی درکار نیست،‌فقط رفتن است.  
حتی اگراندکی وهربارکه می روی رسیده ای

وباورکن انچه بردوش توست تنها لاکی سنگی نیست،تو پاره ای ازهستی رابر دوش می کشی.
 پاره ای از مرا.

خداسنگ پشت رابرزمین گذاشت.دیگر نه بارش چندان سنگین بودونه راه هاچندان دور؛

سنگ پشت به راه افتاد و گفت : رفتن؛ حتی اگر اندکی.

هنگامی كه كاروان به دوراهی عراق ومدینه رسید، ناگهان نسیمی ازجانب كربلا دخترامام حسین (علیه السلام) را متوجّه خود كرد.

آه چه لحظه‎ای بود، صدای شیون او بلند شد و همه را متوجّه خود نمود همگی مست نسیم كوی حسین (علیه السلام) گشتند.

با هم به ساربان گفتند كه ما را از دشت كربلا و مزار یار عبور ده.

قافله مسیر خود را تغییر داد. زمان فراق دیگر به سر آمده بود و عاشقان به كوی معشوق نزدیك می‎شدند.

هر چه این فاصله كمتر می‎شد بر شور و افغان كاروان افزوده می‎گشت.

هنگامی كه آن پروانگان به مدفن خورشید رسیدند از روی ناقه‎ها همچون برگ خزان خود را به زیر افكندند.

هر كس قبر عزیزی را در آغوش گرفت صدای فغان و ناله در تمام صحرا مستولی گشت.

 جابر بن عبدالله انصاری نیز كه در اربعین به كربلا رسیده بود، با داغدیدگان هم ناله شد.

یكی می‎گوید: همین جا بود كه عزیز خود را از دست دادیم.

یكی دیگر می‎گوید: همین جا بود كه خیمه‎های ما را آتش زدند و اموالمان را غارت كردند.

آه همین جا بود كه شمر با شمشیر سر از بدن حسینم جدا ساخت.

وای عمویم، این جا بودكه او را به شهادت رساندند.

وای پسرم علی اصغر. صدای جانسوز رباب شور دیگری به این مرثیه‎خوانی می‎داد.

 او سخت می‎گریست، خدا این جا بودكه با تیر سه شعبه گلوی كوچك اصغرم را هدف گرفتند.

آری هر كسی به نحوی از دل غم دیده‎اش عقده‎گشائی می‎كرد.

در این اثنا بی‎بی زینب كبری (سلام الله علیها) خود را تمام قد بر روی قبر برادر انداخت و با اشك و آه و صدای محزون گفت:

ای وای برادرم حسین جان، ای وای محبوب دل پیامبر خدا، ای فرزند مكه و مِنا.

 ای پسر فاطمه زهرا (سلام الله علیها) و ای فرزند علی مرتضی (علیه السلام).

ای برادر، شرمنده‎ات گشتم که نازدانه‎ات رقیه را در خرابه شام جا گذاشتم .

ای برادر، اگر اینجا نامحرم نبود، جای تازیانه و سنگ‎ها را به تو نشان می‎دادم.

ای برادر ما را خارجی خواندند و از بالای بام‎ها بر ما سنگ زدند و بر رویمان خاك و خاكستر پاشیدند.

ای عزیز مادرم ای میوه قلبم و ...

ناگهان زینب بی هوش شد و به زمین افتاد.

روزی تصمیم گرفتم که دیگر همه چیز را رها کنم.شغلم را،دوستانم را،مذهبم و خلاصه زندگی ام را

به خدا گفتم:آیا دلیلی برای ادامه این زندگی برایم میاوری؟

خدافرمود:آیا سرخس و بامبو را می بینی؟پاسخ دادم بله!!
فرمود:هنگامی که درخت بامبووسرخس راآفریدم،به خوبی ازآنها مراقبت نمودم،

به آنهانوروآب وغذای کافی دادم، دیرزمانی نپاییدکه سرخس سرازخاک برآوردوتمام زمین رافراگرفت
اما از بامبو خبری نبود .من از او قطع امید نکردم.
در دومین سال سرخس ها بیشتر رشد کردند وزیبایی خیره کننده ای به زمین بخشیدند ،

اما همچنان از بامبوها خبری نبود .

در سالهای سوم و چهارم نیز بامبوها رشد نکردند. اما من باز هم قطع امید نکردم.

درسال پنجم جوانه کوچکی ازبامبو نمایان شد.درمقایسه باسرخس بسیارکوچک وکوتاه بود

اما با گذشت شش ماه ارتفاع آن به بیشتر از 100 فوت رسید.

پنج سال طول کشید تا ریشه های بامبو به اندازه کافی قوی شوند
ریشه هایی که،بامبوراقوی می ساختند وآنچه رابرای زندگی بدان نیاز داشت را فراهم می کردند
خداوند درادامه فرمودند:آیا میدانی در تمامی این سال ها که تو در گیر مبازره با سختیها بودی،

درحقیقت ریشه هایت رامستحکم می ساختی،من در تمامی این مدت تورارها نکرد

همانگونه که بامبوها رارهانکردم هرگز خودت را با دیگران مقایسه نکن.
بامبوو سرخس دو گیاه متفاوتند اما هر دو به زیبایی جنگل کمک می کنند .

زمان تو نیز فرا خواهد رسید ، تو نیز رشد می کنی و قد می کشی