مادری فرزندش راازدست داده بودودرفـراق اوسخت می گریست.هـرکس نزد
مـادرمی آمد اورادلداری می دادوازاومی خواست دست اززاری وگریه بردارد.
یکی می گفت که با گریه کودک به دنیا برنمی گرددوآن دیگری می گفت که دل بستن
به هر چیزی دراین دنیاکاربیهوده ای است وانسان عاقل بایدبه هیچ چیزاین دنیای فانی دل نبندد.
دراین اثناعابدی ازآن محل عبورمی کردوصدای ناله وضجه زن راشنید.  
بالای سرزن ایستادوباصدای بلندگفت:"گریه کن مادر من!اودیگربر نمی گردد
ودیگر نمی توانی صورت وحرکات اوراشاهدوناظرباشی. تادیرنشده هرچه می توانی گریه کن که فردا
وقتی ازخواب برخیزی احساس می کنی که دیگر این احساس دلتنگی را نداری و
چهل روز بعد دیگر کمتر به یاد دلبندت خواهی افتاد. پس امروز را تا می توانی گریه کن.

جادوگری که روی درخت انجیر زندگی میکندبه لستر گفت: یه آرزو کن تا برآورده کنم
لسترهم بازرنگی آرزو کرد2تا آرزوی دیگر هم داشته باشدبعد با هر کدام از این سه آرزو سه آرزوی دیگرآرزوکرد
آرزوهایش شدنه آرزوباسه آرزوی قبلی.بعدباهرکدام ازاین نه آرزوسه آرزوی دیگرخواست
که تعداد آرزوهایش رسید به 27 ارزو
به هر حال از هر آرزویش استفاده کرد برای خواستن یه آرزوی دیگرتا وقتی که تعداد آرزوهایش رسید
به5 میلیارد و هفت میلیون و ۱۸ هزار و ۳۴ آرزو
بعد آرزو هایش را پهن کرد روی زمین و شروع کرد به کف زدن و رقصیدن جست و خیز کردن و آواز خواندن
و آرزو کردن برای داشتن آرزوهای بیشتربیشتر و بیشتردر حالی که دیگران میخندیدند و گریه میکردند
عشق می ورزیدند و محبت میکردندلستر وسط آرزوهایش نشست آنها را روی هم ریخت تا شد مثل یک تپه طلا
و نشست به شمردنشان تاپیر شدو بعد یک شب او را پیدا کردند در حالی که مرده بود
وآرزوهایش دوروبرش تلنبارشده بودندآرزوهایش راشمردندحتی یکی ازآنها هم گم نشده بودهمشان نو بودندوبرق میزدند
بفرمائید چند تا برداریدبه یاد لستر هم باشید.
که در دنیای سیب ها و بوسه ها و کفش هاهمه آرزوهایش را با خواستن آرزوهای بیشترحرام کرد !!!
...........................................................................................
ارسالی ازدوست عزیزم اقای پزشکی برای گروه مارشال.

پدر بزرگ، درباره چه مي نويسيد؟درباره توفرزندم،امامهمترازآنچه مي نويسم،مدادي است که باآن مي نويسم.

چند ساعت بعد همسر ژولی به دوستانی که در گاردن پارتی بودند تلفن کرد و اطلاع داد که ژولی را به

مردي با اسب و سگش در جاده‌اي راه مي‌رفتند.

هنگام عبوراز كنار درخت عظيمي، صاعقه‌اي فرود آمد و آنها را كشت.
اما مرد نفهميد كه ديگر اين دنيا را ترك كرده است و همچنان با دو جانورش پيش رفت.
گاهي مدت‌ها طول مي‌كشد تامرده‌ها به شرايط جديد خودشان پي ببرند…!
پياده ‌روي درازي بود، تپه بلندي بود، آفتاب تندي بود، عرق مي‌ ريختند و به شدت تشنه بودند.
در يك پيچ جاده دروازه تمام مرمري عظيمي ديدند كه به ميداني باسنگفرش طلا باز مي‌شد
و در وسط آن چشمه‌اي بود كه آب زلالي از آن جاري بود.
رهگذررو به مرد دروازه ‌بان كرد و گفت: "روز بخير، اينجا كجاست كه اينقدر قشنگ است؟"
دروازه‌بان: "روز به خير، اينجا بهشت است."
- "چه خوب كه به بهشت رسيديم، خيلي تشنه‌ايم."
دروازه ‌بان به چشمه اشاره كرد و گفت: "مي‌توانيد وارد شويد و هر چقدر دلتان مي‌خواهد بنوشيد."
- اسب و سگم هم تشنه‌اند.
نگهبان:" واقعأ متأسفم . ورود حيوانات به بهشت ممنوع است."
مرد خيلي نااميد شد، چون خيلي تشنه بود، اما حاضر نبود تنهايي آب بنوشد.
ازنگهبان تشكر كرد و به راهش ادامه داد. پس از اينكه مدت درازي از تپه بالا رفتند
به مزرعه‌اي رسيدند. راه ورود به اين مزرعه، دروازه‌اي قديمي بود
كه به يك جاده خاكي با درختاني در دو طرفش باز مي‌شد.
مردي در زير سايه درخت‌ها دراز كشيده بود وصورتش را با كلاهي پوشانده بود، احتمالأ خوابيده بود.
مسافر گفت: " روز بخير!"
مرد با سرش جواب داد.
- ما خيلي تشنه‌ايم . من، اسبم و سگم.
مرد به جايي اشاره كرد و گفت: ميان آن سنگ‌ها چشمه‌اي است. هرقدر كه مي‌خواهيدبنوشيد.
مرد، اسب و سگ به كنار چشمه رفتند و تشنگي‌شان را فرو نشاندند.
مسافر از مرد تشكر كرد. مرد گفت: هر وقت كه دوست داشتيد، مي‌توانيد برگرديد.
مسافر پرسيد: فقط مي‌خواهم بدانم نام اينجا چيست؟
- بهشت!
- بهشت؟!! اما نگهبان دروازه مرمري هم گفت آنجا بهشت است!
- آنجا بهشت نيست، دوزخ است.
مسافر حيران ماند:" بايد جلوي ديگران را بگيريد تا از نام شما استفاده نكنند!
اين اطلاعات غلط باعث سردرگمي زيادي مي‌شود! "
كاملأ برعكس؛ در حقيقت لطف بزرگي به ما مي‌كنند!!!
چون تمام آنهايي كه حاضرندبهترين دوستانشان را ترك كنند، همانجا مي‌مانند...
بخشي از كتاب "شيطان و دوشزه پريم " اثر پائولو كوئيلو