یک روز به همراه دوستم سوار تاکسی شدیم. موقع پیاده شدن به راننده

تاکسی گفتم: از شما به خاطر رانندگی خوبتان تشکر می‌کنم.

راننده تاکسی مات ومبهوت پرسید: مشکلی پیش آمده؟!

گفتم: نه هیچ مشکلی نیست و من اصلا قصد دست انداختن شما را ندارم و فقط خونسردی و حفظ آرامش‌تان را در رانندگی به خصوص مواقعی که ترافیک سنگین بود، تحسین می کنم.

راننده نگاه متعجب دیگری کرد و رفت.

دوستم پرسید: منظورت از این حرفها چه بود؟

گفتم: می‌خواهم عشق و محبت را به شهرمان برگردانم چون فکر می‌کنم تنها چیزی

 که می‌تواند شهرهای بزرگ را نجات دهد، عشق است.

با تعجب گفت تو با گفتن یک جمله به راننده تاکسی می‌خواهی عشق را به شهر برگردانی؟

با قاطعیت گفتم:

فکر می‌کنم با حرفهایم روز خوبی را برای او رقم زدم.

او تنها یک شخص نبود.

زني جوان نزد "عالم پیری" آمد و گفت:بعد از ازدواج مجبور به زندگي مشترك با خانواده شوهرش شده است و آنها بيش از حد در زندگي او و همسرش دخالت مي كنند..

"عالم"  پرسيد: آيا تا به حال به سراغ صندوقچه شخصي كه تو از خانه پدري آورده اي رفته اند؟

 زن جوان با نعجب گفت: البته كه نه! همه حتي همسرم مي دانند كه آن صندوقچه متعلق به شخص من است و هر كسي كه به آن نزديك شود با بدترين واكنش ممكن از سوي من رو به رو مي شود. هيچ يك از اعضاي خانواده همسرم حتي جرات لمس اين صندوقچه را هم ندارند!

"عالم" تبسمي كرد و گفت: خوب! اين تقصير خودت است كه مرز تعريفي خودت را فقط به ديوارهاي صندوقچه ات محدود كرده اي! تو اگر اين مرز را تا ديوارهاي اتاق شخصي ات گسترش دهي ديگر هيچ كس جرات نزديك شدن به اتاقت را نخواهد داشت.

شايد دليل اين كه ديگران خود را در ورود و دخالت به حريم تو محق مي دانند اين باشد كه تو مرزهاي حريم خود را مشخص و واضح برايشان تعريف نكرده اي...!

مى گویند روزی بهمنیار، شاگرد بوعلی سینا به استاد خود گفت: شما از افرادى هستید كه اگر ادعاى پیغمبرى بكنید، مردم مى‌پذیرند و واقعا از خلوص نیت ایمان مى‌آورند.

بوعلى گفت: این حرفها چیست؟ تو نمى‌فهمى !

بهمنیار گفت: نه مطلب حتما از همین قرار است.

بوعلى خواست عملا به او نشان بدهد كه مطلب چنین نیست...

گذشت تا آنكه در یك شب زمستانی سرد كه آن دو با یكدیگر در مسافرت بودند و برف زیادى هم آمده بود، نزدیك صبح كه مؤذن اذان مى‌گفت، بوعلى بهمنیار را صدا كرد و گفت: برخیز.

بهمنیار گفت : چه كار دارید؟!

بوعلى گفت : خیلى تشنه ام. یك ظرف آب به من بده تا رفع تشنگى كنم .

بهمنیار شروع كرد استدلال كردن كه استاد، خودتان طبیب هستید. بهتر مى دانید معده وقتى در حال التهاب باشد، اگر انسان آب سرد بخورد معده سرد مى‌شود و ایجاد مریضى مى‌كند.

بوعلى گفت: من طبیبم و شما شاگرد هستید. من تشنه‌ام شما براى من آب بیاورید، چكار دارید.

باز شروع كرد به استدلال كردن و بهانه آوردن كه درست است كه شما استاد هستید و لكن من خیر شما را مى‌خواهم من اگر خیر شما را رعایت كنم ، بهتر از این است كه امر شما را اطاعت كنم .

پس از آنكه بوعلى سینابراى شاگردش اثبات كرد كه برخاستن براى او سخت است نه اینکه طلب خیر برای استاد داردگفت: من تشنه نیستم . خواستم شما را امتحان كنم . آیا یادت هست به من مى گفتى: چرا ادعاى پیغمبرى نمى كنى؟! اگر ادعاى پیغمبرى بكنى مردم مى پذیرند...

شما كه شاگرد من هستى و چندین سال است پیش من درس ‍ خوانده‌اى، مى‌گویم ، آب بیاور، نمى‌آورى و دلیل براى من مى‌آورى ، در حالى كه این شخص مؤذن پس از گذشت چند صد سال از وفات پیغمبر اكرم بستر گرم خودش را رها كرده و بالاى مناره‌ی به آن بلندى رفته است تا آن كه نداى "اشهد ان لا اله الا الله و اشهد ان محمدا رسول الله " را به عالم برساند. او پیغمبر است ، نه من كه بوعلى سینا هستم ...

چشمان کم فروغش را به آرامی روی هم گذاشت به سختی نفس می کشيد . گوشه ای تکيه داده بود درد تمامی وجودش را فرا گرفته بود.

اينروزها فقط به گذشته اش فکر ميکرد. بخاطر می آورد که دوران جوانيش را سراسر در گرفتاری و مشقت گذرانده بود. براستی از زندگی چه چيزي فهميده بود ؟ از هنگامی که توانست دست چپ و راستش را از هم بشناسد کار کرده بود تا بتواند شکم خود را سير کند حالا فکر ميکرد چرا در تمام طول عمرش عذاب کشيده است. چرا نبايد مثل خيلي هاي ديگر زندگي آرام و بي دردسري داشته باشد؟ چرا بعضي ها از اول در جايي بدنيا مي آيند که آينده و خوشبختي شان تضمين است و بعضي ها در جايي متولد مي شوند که بايد تلاش کنند تا به آسايش برسند وبعضي ها نه تنها با تلاش شبانه روزي به آسايش نمي رسند بلکه روزبروز برمشکلاتشان افزوده مي شوددر همين فکرها بود که پسر بزرگش گفت :

آقا جون بهتر شديد يا نه ؟

 پيرمرد اشاره اي به کيسه روي کمد انداخت . پسر کيسه کوچک پارچه اي را پايين آورد و آنرا باز کرده و از داخل آن يک تسبيح قديمي. چند تا انگشتر عقيق و يک بسته کوچک کاغذي را که با نخ پيچيده شده بود بيرون آورد. پيرمرد به سختي نخهاي دور کاغذ را باز کرد . کاغذ کوچکي را بيرون‌آورد و به پسر بزرگش داد.

سپس شروع به خواندن کرد:

هزار دشمنم ار مي کند قصد هلاک

گرم تودوستی، ازدشمنان چه باک؟؟؟

دوازده سال است که از اين پنجره انتهاي کوچه را مي نگرم تا شايد روزي بالاخره صداي قدمهايت در اين بن بست خلوت طنين آرامش بخش زندگيم شود بالاخره آنروز فرا خواهد رسيد و . . . .

پسر باقي نامه را آرام براي خود زمزمه کرد.. . . .  
لحظاتي بعد دست از خواندن کشيد . نگاه عميق و ملامت آميزي به پدر کرد نامه را روي زمين گذاشت و پدر را ترک کرد.  

پسر دوم نامه را برداشت نگاهي به آن انداخت و بدنبال برادر رفت.

دختر قطره اشکي را که به گونه هاي پدر نشسته بود به آرامي با دستهاي لطيفش پاک کرد نامه را برداشت و ادامه داد:

بالاخره آنروز فرا خواهد رسيد و انتظارم به پايان مي رسد. مرا از اين زندان نجات خواهي داد و عشق را در زندگيم معنا خواهي کرد.  

دوازده سال است که انتظارت چشمهايم را بدر دوخته است.

محبوب من روياي من .

هر روز به اميد ديدارت صبح را به شب مي رسانم. درغريبي و فراق و غم دل پير شدم.

دختر نگاهي به تاريخ نامه کرد.1/1/62 . اين نامه موقعي نوشته شده بود که او شيش ساله بوده است. نتوانست نسبت به علامت سؤال بزرگي که در مغزش بوجود آمده بود بي تفاوت بماند.

در حاليکه چشمانش پر از اشک شده بود به چهره دگرگون پدرش خيره شد و پرسيد: اين نامه را براي کجا نوشته اي ؟

پدر به آرامي دست دخترش را در دست گرفت . دختر دست پدر را فشرد و سؤالش را تکرار کرد.

پدر سرش را پايين انداخت :من.. من . .. . . .

سرفه امانش نداد. آنقدر سرفه کرد که نفسهايش به شماره افتاد . دختر با دستمال، خوني راکه از دهان پدرش آمده بود پاک کرد. سرفه هاي پدر لحظه به لحظه شديدتر مي شد. در همان حال سرفه نامه را از دختر گرفت و به سختي دوباره آنرا تا کرد.

دختر دوباره گفت : آقا جون . . . اين کيه ؟ اين کيه که دوازده سال منتظرش بوديد؟ مادر ميدونست ؟

چرا جواب نميديد؟ اين کيه ؟ اين را گفت و از جا بلند شد.

مدتي توي اتاق قدم زد و بعد به حياط رفت . نمي توانست قبول کند که پدرش دل به مهر کسي بجز مادرش سپرده بهيچ طريقي نميتوانست خودش را توجيه کند. مگر مادرش چه کوتاهي درباره پدر کرده بود؟ بلافاصله جواب اين سوالش را يافت.

مادر هيچوقت توجهي به پدر نميکرد . او زني خودمحور و تا حدودي خود خواهد بود. نظر ديگران برايش اهميتي نداشت. اين رفتارش اثر بسيار نامطلوبي در روحيه پدر گذاشته بود و از آنجا که پدر اهل قيل و قال نبود چاره را در جاي ديگر جسته بود. مجدداً وارد اتاق شده به پدر نگريست .

پدر همانطور که به در حياط خيره مانده بود گفت : من . . . من.....

دختر خود را به پدر رساند و مهربانانه گفت : خب. چي ؟‌. .... شما چي ؟ . . .. حرفتونو بزنيدآقا جون . . . . شما چي ؟.. . . . آقاجون....آقاجون....