وقتی آنجلا خیلی کوچک بود،دو ساله، سه ساله و یادرهمین حدود ,پدر و مادرش به او یاد دادند که هر گز نگویدنه...

به او آموختند که حرف,حرف آنان است وهرچه می گویند باید بپذیردوهمیشه باید اطاعت کند ,وگرنه در اتاقش حبس خواهد شد .

پس آنجلا بدینسان رشد کرد و بزرگ شد.کودکی ملایم و موافق وسر بزیر.هیچ گاه خشمگین نمی شد همیشه آرام و حرف پذیر،با همه در همه چیز سهیم می شدو محبتش را هرگز دریغ نمی کرد , و با هیچ کس هرگز سر جنگ نداشت،هر کلامی , هر چه بود , وقتی از دهان پدر و مادر بیرون می آمد ,آن را درست می پنداشت .

آنجلای فرشته سیرت همان قدر که ناز و محبوب بود , در سش هم خوب بود و, آن گونه که ممکن است حدس بزنید , سر پیچی از قانون در کارش نبود .

آموزگارانش می گفتند خیلی خوب تربیت شده ,همیشه آرومه , همیشه خوبه , و خیلی محبوبه .

اما هیچ کس نمی دانست در دل آنجلا ی کوچک چه می گذرد .آنجلا دوستان بی شمار داشت ,که به خاطر لبخند شیرینش دوستش داشتند،می دانستند که او آن قدر مهربان و یار بود , که با جان و دل انجام می داد هر کاری که داشتند،حتی وقتی خودش بیمار بود ,یا مشغول بیمار داری بود ,هر کس از او کمک می خواست ,پاسخ او بی گمان ((آری)) بود .

آنجلا سی و سه سالش بود که همسر یک وکیل شد،خانه و خانواده داشت و زندگی در حومه شهری قشنگ،با دختری چهار ساله و پسری نه ساله هر دو سر حال و مست وملنگ و هر وقت کسی حالش را می پرسید ,همیشه می گفت:عالی , مثل یک دریا آروم و خوش رنگ.

اما شبی سرد از شبهای عید،وقتی خانواده آنجلا همه خوابیده بودند,او کاملا بیدار بود و افکار پلید در سرش می چرخید،نمی دانست چطور , نمی دانست چرا به این فکرها رسید , فقط می دانست که دیگر نمی خواهد زنده باشد ., مثل آدمهای بیمار و ناامید .پس , از همان کس که او را به این دنیا آورده بود ,خواست که بازش گرداند به دنیای موعود .و سپس صدائی نرم و آرام را ,از اعماق درونش شنید ,که فقط یک کلمه به او گفت :

*نه* محکم باش و پر امید .

از آن لحظه به بعد ,آنجلا دیگر می دانست دقیقا چه باید بکند .ادامه زندگیش فقط به آن کلمه بسته بود ,و به این ترتیب ,عزیزانش در کمال تعجب از آنجلا می شنیدند که می گفت :

نه , نمی خواهم , این همنوا با دل من نیست .

نه , قبول ندارم , این خواسته کامل من نیست .

نه , این مربوط به توست , مشکل من نیست .

نه , من چیز دیگری می خواهم , این اصلا قابل من نیست .

نه , این کار مرا آزار می دهد , آزار کشیدن روش من نیست .

نه , خسته ام , سرم شلوغ است.

نه .....!

خوب , البته خانواده آنجلا از رفتار او ,کاملا شگفث زده شده بودند ,ودوستانش همه در حیرت فرو رفته بودند.

اما آنجلا دیگر عوض شده بود ,و این تغییر در چشمانش نمایان بود .او دیگر تسلیم محض نبود , بلکه خودش صاحب اراده و پر توان بود .از آن شب به بعد , یعنی سه سال پیش , آنجلا ی فرشته خو اجازه گرفت بی کم و کاست *نه*بگوید .

امروز , آنجلا اول یک انسان است بعد یک مادر و همسری مهربان , دیگر می داند از کجا شروع کند و به کجا ختم, چون زندگیش مال خودش است , به یقین و حتم . او استعداد دارد و جاه طلبی ,هدف دارد , خواسته دارد و سلیقه حتی در بانک هم پول دارد و هنگام رای گیری ها , عقیده .

آنجلا به دختر و پسرش می گوید ,

عزیزانم , این خوب است که با هم موافق باشید اما اگر نتوانید نه بگوئید هرگز رشد نخواهید کرد وهیچ گاه به آنچه در نظر دارید نخواهید رسید. من خوب آگاهم که گاه در اشتباهم ,پس حتی اگر به من بگوئید*نه*باز هم دوستتان دارم و به یاد می آورم که شما فرشته های کوچک من هستید .

ناپلئون  درسفری که به مصر داشت به کتابخانه ای رفت ومترجم قرآن را باز کرد و این آیه آمد:

ان هذا القرآن یهدى للتى هى اءقوم و یبشر المؤ منین ( سوره اسراء آیه 9)براستى که دین قرآن هدایت مى کند بآنچه درست و محکمتر است و بر مؤمنان بشارت مى دهد.

وقتى مترجم این آیه را خواند و ترجمه کرد؛از کتابخانه بیرون آمد و شب را تا صبح بفکر این آیه بود.صبح باز به کتابخانه آمد ومترجم آیاتى دیگراز قرآن را برایش ترجمه کرد.روز سوم هم مترجم از قرآن براى او خواند و ترجمه کردناپلئون در مورد  قرآن سئوال نمود. گفتند :

مسلمانان معتقدند که خداوند قرآن را بر پیامبر آخرالزمان محمد( صلى الله علیه و آله وسلم) نازل کرده است و تا قیامت کتاب هدایت آنان است .

ناپلئون گفت:آنچه من ازاین کتاب استفاده کردم اینطور احساس نمودم که

1) اگر مسلمین از دستورات جامع این کتاب استفاده کنند روى ذلت نخواهند دید.

2) تا زمانیکه قرآن بین آنها حکومت کند، مسلمانان تسلیم ما نخواهند شد؛ مگر ما بین آنها و قرآن جدائى بیفکنیم.

منبع:هماى سعادت ص 96 به نقل از کتاب یکصدموضوع پانصدداستان ، سید علی اکبر صداقت

التماس دعا

یک خانم معلم ریاضی به یک پسر هفت ساله  ریاضی یاد می‌داد.

یک روز ازش پرسید: اگر من بهت یک سیب و یک سیب و یکی بیشتر سیب بدهم تو چند تا سیب خواهی داشت؟

پسر بعد از چند ثانیه با اطمینان گفت: 4 تا!

معلم نگران شده انتظار یک جواب صحیح آسان رو داشت (3).

او نا امید شده بود. او فکر کرد "شاید بچه خوب گوش نکرده است"

تکرار کرد: خوب گوش کن، خیلی ساده است تو می‌تونی جواب صحیح بدهی اگر به دقت گوش کنی. اگر من به تو یک سیب و یک سیب دیگه و یکی بیشتر سیب بدهم تو چند تا سیب خواهی داشت؟

پسر که در قیافه معلمش نومیدی می‌دید دوباره شروع کرد به حساب کردن با انگشتانش در حالیکه او دنبال جوابی بود که معلمش رو خوشحال کند تلاش او برای یافتن جواب صحیح نبود تلاشش برای یافتن جوابی بود که معلمش را خوشحال کند.

برای همین با تامل پاسخ داد "4".....

نومیدی در صورت معلم باقی ماند.

به یادش اومد که پسر توت فرنگی رو دوست دارد. او فکر کرد شاید پسرک سیب رو دوست ندارد و برای همین نمی‌تونه تمرکز داشته باشه. در این موقع او با هیجان فوق العاده و چشم‌های برق‌زده پرسید: اگر من به تو یک توت فرنگی و یکی دیگه و یکی بیشتر توت فرنگی بدهم تو چند تا توت فرنگی خواهی داشت؟

معلم خوشحال بنظر می‌رسید و پسرک با انگشتانش دوباره حساب کرد.

و پسر با تامل جواب داد "3"؟

حالا خانم معلم تبسم پیروزمندانه داشت. برای نزدیک شدن به موفقیتش او خواست به خودش تبریک بگه ولی یه چیزی مونده بود او دوباره از پسر پرسید: اگر من به تو یک سیب و یک سیب دیگه و یکی دیگه بیشتر سیب بدهم تو چند تا سیب خواهی داشت؟

پسرک فوری جواب داد "4"!!!

خانم معلم مبهوت شده بود و با صدای گرفته و خشمگین پرسید چطور ؟ آخه چطور؟

پسرک با صدای پایین و با تامل پاسخ داد "برای اینکه من قبلا یک سیب در کیفم داشتم"

نتیجه :

اگر کسی جواب غیر قابل انتظاری به سوال ما داد ضرورتا آن اشتباه نیست شاید یه بُعدی از آن را ابدا نفهمیدیم.!!!

سال 1264 قمرى، نخستين برنامه‌ى دولت ايران براى واکسن زدن به فرمان اميرکبير آغاز شد. در آن برنامه، کودکان و نوجوانانى ايرانى را آبله‌کوبى مى‌کردند. اما چند روز پس از آغاز آبله‌کوبى به امير کبير خبردادند که مردم از روى ناآگاهى نمى‌خواهند واکسن بزنند. به‌ويژه که چند تن از فالگيرها و دعانويس‌ها در شهر شايعه کرده بودند که واکسن زدن باعث راه ‌يافتن جن به خون انسان مى‌شود
هنگامى که خبر رسيد پنج نفر به علت ابتلا به بيمارى آبله جان باخته‌اند، امير بى‌درنگ فرمان داد هر کسى که حاضر نشود آبله بکوبد بايد پنج تومان به صندوق دولت جريمه بپردازد. او تصور مى کرد که با اين فرمان همه مردم آبله مى‌کوبند. اما نفوذ سخن دعانويس‌ها و نادانى مردم بيش از آن بود که فرمان امير را بپذيرند. شمارى که پول کافى داشتند، پنج تومان را پرداختند و از آبله‌کوبى سرباز زدند. شمارى ديگر هنگام مراجعه مأموران در آب انبارها پنهان مى‌شدند يا از شهر بيرون مى‌رفتند.
روز بيست و هشتم ماه ربيع الاول به امير اطلاع دادند که در همه‌ى شهر تهران و روستاهاى پيرامون آن فقط سى‌صد و سى نفر آبله کوبيده‌اند. در همان روز، پاره دوزى را که فرزندش از بيمارى آبله مرده بود، به نزد او آوردند. امير به جسد کودک نگريست و آنگاه گفت: ما که براى نجات بچه‌هايتان آبله‌کوب فرستاديم. پيرمرد با اندوه فراوان گفت: حضرت امير، به من گفته بودند که اگر بچه را آبله بکوبيم جن زده مى‌شود. امير فرياد کشيد: واى از جهل و نادانى، حال، گذشته از اينکه فرزندت را از دست داده‌اى بايد پنج تومان هم جريمه بدهي. پيرمرد با التماس گفت: باور کنيد که هيچ ندارم. اميرکبير دست در جيب خود کرد و پنج تومان به او داد و سپس گفت: حکم برنمى‌گردد، اين پنج تومان را به صندوق دولت بپرداز
چند دقيقه ديگر، بقالى را آوردند که فرزند او نيز از آبله مرده بود. اين بار اميرکبير ديگر نتوانست تحمل کند. روى صندلى نشست و با حالى زار شروع به گريستن کرد...
در آن هنگام ميرزا آقاخان وارد شد. او در کمتر زمانى اميرکبير را در حال گريستن ديده بود. علت را پرسيد و ملازمان امير گفتند که دو کودک شيرخوار پاره دوز و بقالى از بيمارى آبله مرده‌اند. ميرزا آقاخان با شگفتى گفت: عجب، من تصور مى‌کردم که ميرزا احمدخان، پسر امير، مرده است که او اين چنين هاى‌هاى مى‌گريد. سپس، به امير نزديک شد و گفت: گريستن، آن هم به اين گونه، براى دو بچه‌ى شيرخوار بقال و چقال در شأن شما نيست
امير سر برداشت و با خشم به او نگريست، آنچنان که ميرزا آقاخان از ترس بر خود لرزيد. امير اشک‌هايش را پاک کرد و گفت: خاموش باش. تا زمانى که ما سرپرستى اين ملت را بر عهده داريم، مسئول مرگشان ما هستيم.
ميرزا آقاخان آهسته گفت: ولى اينان خود در اثر جهل آبله نکوبيده‌اند
امير با صداى رسا گفت: و مسئول جهلشان نيز ما هستيم. اگر ما در هر روستا و کوچه و خيابانى مدرسه بسازيم و کتابخانه ايجاد کنيم، دعانويس‌ها بساطشان را جمع مى‌کنند. تمام ايرانى‌ها اولاد حقيقى من هستند و من از اين مى‌گريم که چرا اين مردم بايد اين قدر جاهل باشند که در اثر نکوبيدن آبله بميرند
روحش شاد